നിലാവറിയാതെ ചലിക്കാൻ കൊതിക്കും
നിഴലിന്റെ വികൃതികൾ കണ്ടിട്ടും,
ഇരുളടഞ്ഞ ഇടവഴിയിലെന്നും കണ്ണുചിമ്മും
നിലാവ്, നിഴലിനു തോഴനാവുന്നു ...
ചിരിക്കാതെ വീണുടയും കരിവളയും-
പകൽക്കിനാവും കണ്ണീരണിയുന്നു ..
കാപട്യത്തിന്റെ കരാള ഹസ്തങ്ങൾക്ക്
കാരിരുമ്പിനെ വെല്ലും ബലം ...
അവിഹിതത്തിന്റെ മടിക്കുത്തുകൾ അഴിയാൻ
രാപ്പകൽ ഭേദമില്ലാതാവുന്നു ...
പുരുഷനും സ്ത്രീയും തെറ്റുകളിൽ തുല്യർ,
ആത്മാർത്ഥ പ്രണയത്തെ തേടി
കണ്ണ് കഴക്കുന്നു ...
പുതുമഴയെ കാത്തിരിക്കും വരണ്ട മണ്ണാണോ
യഥാർത്ഥ കാമുകി ??...
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ