തലനാരിഴക്ക് എന്നിൽ
നിന്നും നീ അകന്നു...
നിന്നെ പ്രാപിക്കാൻ
മനസ്സിൽ ഞാൻ തയ്യാറെടുത്തിരുന്നു ...
ഇന്ന് നിന്നെ അകലെ കാണുമ്പോൾ
ആശ്വാസത്തിന്റെ ചെറിയൊരു
നിശ്വാസം എന്നിൽ ബാക്കി...
നന്ദി കാലമേ നീ എന്നിൽ നിന്നും
ആ കുരുക്കിട്ട കയർ ദൂരെ എറിഞ്ഞതിന്...

മങ്ങിയ കാഴ്ചകളുടെ ലോകം...
പെയ്യാൻ മറന്ന ഇടവപാതി
മൂടൽ തീർത്ത ആകാശത്ത്
തെളിയാൻ മടിച്ച മഴവില്ല് ..
വയൽ വരമ്പിൽ പാടാൻ
മറന്ന ചീവീടുകൾ...
സന്ധ്യാ ദീപത്തിൻ മിഴിയിൽ
പോലും നിരാശയുടെ മങ്ങൽ ...
ഇനി ഈ വിജനമാം പൊയ്കയിൽ
ഞാൻ എന്റെ കളി വഞ്ചി
ദിക്കറിയാതെ തനിച്ചു തുഴയട്ടെ....

ആരും ആർക്കും പകരമാകാത്ത
ഈ ഭുമിയിൽ തളിരിടും ഇല പോലും
ശിഖരത്തിന് സ്വന്തമല്ലന്നറിയുന്നു  ...
സന്ധ്യക്ക്‌ പകരമാകാൻ രാവിനും
നിലാവിന് പകരമാകാൻ വെയിലിനും
വെളിച്ചത്തിന് പകരമാകാൻ ഇരുട്ടിനും
കുളിരിനു പകരമാകാൻ ചൂടിനും
പറ്റാത്തതല്ലോ ഈ പ്രകൃതിയെ
സുന്ദരമാക്കുന്നത്.....

സ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറക്
കരിഞ്ഞു വീഴുന്നു...
നിന്റെ മൗനം കനത്തു
പെയ്യനായി നിൽക്കുമ്പൊൽ
മിഴിയിൽ തിളങ്ങിയ മുത്തിന്റെ
ചലനം പുറംകൈയ്യാൽ ഒപ്പവെ
ആയുസ്സെതത്തെ പൊലിഞ്ഞ
എന്റെ നിറമൂറിയ ചിന്തകളേ ...
നിങ്ങളുടെ ചിതയിൽ തിളങ്ങുന്ന
ആ പുക വമിക്കും കനൽ കൊള്ളിയിൽ
എന്റെ ഓർമകളാം ഉറുമ്പുകൾ
വെന്ത് പുകയുന്നു....