ഇനിയും നിങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യത്തിൽ സ്നേഹത്തിന്റെയും നന്മയുടെയും പൂക്കൾ വിരിയട്ടെ....എല്ലാ വിധ ഭാവുകങ്ങളും....

വെളിച്ചമില്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക്
എനിക്കും പോകണം ഒരു യാത്ര...
ഇരുളിൽ തപ്പി തടഞ്ഞു വീഴുമ്പോൾ
നിഴൽ പോലും ഒപ്പം ഉണ്ടാവരുത് ....
എഴുതി തീരാത്ത ചിത്രങ്ങളും
കാഴ്ച മങ്ങിയ സ്വപ്നങ്ങളും
എൻറെ ചിതയിൽ എരിഞ്ഞടങ്ങണം ...
അകലെ  ഒരു നേർത്ത വെളിച്ചം
എന്ന പ്രതീക്ഷ ഇല്ലാതെ...
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് എന്നും
നീർകുമിളകളുടെ ആയുസ്സായിരുന്നല്ലോ...
എങ്കിലും പരാതി ഇല്ലാതെ മുന്നേറാൻ
എന്റെ ആദർശങ്ങളെ ഒരു ഊന്നുവടിയായി
ഞാൻ ഉപയോഗിച്ചോട്ടെ....

ഒരു കുഞ്ഞു പൂവിന്റെ മൃദുലമാം ഇതളോ
ചെറു മഞ്ഞു കണികയുടെ കുളിരോ ..
കണികൊന്ന പൂത്ത പോൽ ഈ ചിരികാണുവാൻ
എന്നും ഞാൻ നിന്നെ ചേർത്ത് വെക്കും...

മാതൃത്വമാണ് ഏറ്റവും വലിയ സത്യം...
അച്ഛന്റെ കൈകളിൽ സുരക്ഷിതത്വവും
കൂടപ്പിറപ്പിനാൽ കിട്ടിയത്  സ്നേഹവും
പ്രിയതമ തരും നിമിഷങ്ങൾ പ്രണയവും ...
ഇനി ഒരു കുരുന്നിന്‌ തണലാവേണം എനിക്ക്...

പകലിന്റെ വിരസതക്ക് വിരാമമായിരുന്നു
നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ...
രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളിൽ ഉറങ്ങാത്ത കണ്ണുകളിലും
സ്വപ്നത്തിന്റെ ചിറകിലേറി നീ വന്നിരുന്നു...
പുലരിയുടെ കിരണങ്ങൾ ഭൂമിയുടെ നെറ്റിയിൽ
മുത്തം ചാർത്തുമ്പോൾ അകക്കണ്ണിൽ നീ മാത്രം ..
ജയപരാജയങ്ങൾ മത്സരിച്ച ജീവിത യാഥാർഥ്യത്തിൽ
ഭീഷ്മാചാര്യർ ആയി ഞാൻ ശരശയ്യ പ്രാപിച്ചു...

പടിയിറങ്ങുമെന്നു പേടിച്ച
വസന്തം തിരികെ വരുന്നു...
പടിവാതിൽ തുറന്നിട്ടതാകയാൽ
മടികൂടാതെ കടന്നു വരാം...
ഇനി ഹൃദയത്തിന്  മുറ്റത്തെ
കുടമുല്ല പൂവിൽ പൂന്തേനുറഞ്ഞിടും ..
അവിടെ ഒരു തേൻ വണ്ടായി ഞാൻ
നിന്റെ മധു നുകരാനായി നിൻ ചാരെ...

എന്റെ തൂലികക്ക് എന്നും നിറമേകിയ മഷിയാണ്
നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ ..
മോഹിപ്പിച്ചു നീ എന്റെ മുന്നിലൂടെ നടന്ന കാലം...
സ്നേഹത്താൽ നീ എന്നെ പൊതിഞ്ഞ കാലം...
പിന്നെ വിരഹത്തിൻ തീച്ചൂളയിലേക്ക്
നീ എന്നെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു പിരിഞ്ഞകന്ന നിമിഷം...
ഇന്ന് നിന്റെ ഓർമയിൽ എന്റെ മുഖം ഇല്ലായിരിക്കാം...
എന്നിട്ടും എന്റെ തൂലിക നിത്യം ചലിക്കുന്നു...
അതിലെ നിന്റെ ഓർമ്മയാം മഷി വറ്റാതെ....

തണൽ ആയിരുന്നു അന്ന് ഞാൻ പലർക്കും,
പിന്നീട് അവർ തന്നെ വാക്കുകളുടെ
മൂർച്ചയേറിയ വാളാൽ എന്റെ കടക്കൽ വെട്ടി...
നൊന്തിരുന്നു എനിക്ക് ഒരുപാട് ...
കണ്ണീർ കണ്ടു ചിരിച്ചവരും ഒരുപാട്...
സ്വാന്തനമായി... കണ്ണീരൊപ്പാൻ
വന്ന കൈകളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ
അമ്മിഞ്ഞപ്പാൽ മണം ഇന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു....

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു കണ്ണു തിരുമ്മി കൈകൾ ഉയർത്തി നടുനിവർത്തിയപ്പോഴാണ് ഉമ്മറത് ശീപോതിക്ക് ഒരുക്കിയത് കണ്ടത്, അപ്പോഴാണ് ഇന്ന് രാമായണ മാസാരംഭം ആണെന്ന് ഓർത്തത് ...നമുക്ക് ഇന്ന് ഓർക്കാൻ യൂറോ കപ്പും കോപ്പ അമേരിക്കയും ഐ എസ് ഭീകരരും ഒക്കെ ആണെങ്കിലും അമ്മമാർക്ക് ഇന്നും കലിയനും കലിച്ചിയും രാമായണവും ശീപോതിയും ഒക്കെ ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൽ എന്തിനെന്നറിഞ്ഞില്ല കണ്തടത്തിൽ ഒരു നീർതുള്ളി തിളങ്ങി..... ഇനി വീട്ടിൽ രാമായണ വരികൾ മുഴങ്ങുകയായി....ലവ് യൂ  അമ്മാ....

അച്ഛന്റെ ചുംബനം....

കൊള്ളരുതായ്മയിൽ വല്ല്യോൻ ആകുന്നതിലും നല്ലത്
നല്ലകാര്യ്ത്തിൽ ചെറിയോൺ ആകുന്നതല്ലേ????

ദൃഢ കാൽവെപ്പോടെ ഞാൻ അടുത്തപ്പോൾ
മിഴിയിൽ നാണത്താൽ നീ നമ്ര മുഖിയായി ...
നിൻ അധരം വിറപൂണ്ടത് ചെറു കാറ്റിനാലോ അതോ
 അകതാരിൽ പിറ കൊണ്ട മോഹത്താലോ ??
പരൽ മീൻ കണ്ണുകൾ എന്നെ കൊത്തി വലിച്ചപ്പോൾ
നിൻ സിന്ദൂരമെൻ നെഞ്ചിൽ പടർന്നിരുന്നു...
സിന്ദൂര രേഖയിൽ ഞാൻ തന്ന ചുംബനം
സന്തോഷത്തോടെ നീ ഏറ്റുവാങ്ങി....

ഭഗവാനേ ....നീ കണ്ടെത്തിയ പരീക്ഷണശാലയോ എന്റെ ജീവിതം???

ഈ നിഷ്കളങ്കമാം നിറ ചിരി
ഇനിയും കണിയായി കിട്ടാൻ
എത്ര ജന്മം വേണമെങ്കിലും
ഞാൻ തപസ്സിരിക്കാം.....

മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിൻറെ
വെട്ടം അരണ്ടിരുന്നെങ്കിലും
നിന്റെ കണ്ണിൽ കണ്ട സ്നേഹ ദീപം
എന്റെ ജീവിത പാതയെ ശരിയായി -
നയിക്കാൻ ധാരാളമായിരുന്നു....
മഴ ചോർന്നൊലിക്കുന്ന 
മേൽക്കൂരയ്ക്ക് താഴെ ഒരു മനസ്സായി...
ഒരു ഹൃദയതാളമായി
നാം ഇരുവരും ഒന്നായി കണ്ട സ്വപ്നങ്ങൾ...
കാലമേ ...നിന്റെ കാൽച്ചുവട്ടിൽ
നീ കാത്തുവെച്ച ഈ നിമിഷത്തിനു നന്ദി...

മനസ്സും ശരീരവും തണുത്തുറഞ്ഞിരുന്നു...
അകലെ മരക്കൊമ്പിൽ കൂമന്റെ മൂളൽ..
നിലാവ് വഴി തെറ്റി മാറിയോ അതോ
ചതിയുടെ കരാള ഹസ്തം നിഴലിനെ വിഴുങ്ങിയോ??
ഇരുളിൽ കാപട്യത്തിന്റെ രൂപങ്ങൾക്ക്
ഇണ ചേരാൻ തിടുക്കം കൂട്ടുമ്പോൾ ...
ഭൂമിയുടെ മാറ്  പിളർക്കാൻ
വീണ്ടും വീണ്ടും കാപട്യത്തിൻ
ജാര സന്തതികൾ പിറവി കൊള്ളുന്നു...

മനസ്സും ശരീരവും തണുത്തുറഞ്ഞിരുന്നു...
അകലെ മരക്കൊമ്പിൽ കൂമന്റെ മൂളൽ..
നിലാവ് വഴി തെറ്റി മാറിയോ അതോ
ചതിയുടെ കരാള ഹസ്തം നിഴലിനെ വിഴുങ്ങിയോ??
ഇരുളിൽ കാപട്യത്തിന്റെ രൂപങ്ങൾക്ക്
ഇണ ചേരാൻ തിടുക്കം കൂട്ടുമ്പോൾ ...
ഭൂമിയുടെ മാറ്  പിളർക്കാൻ
വീണ്ടും വീണ്ടും കാപട്യത്തിൻ
ജാര സന്തതികൾ പിറവി കൊള്ളുന്നു...