നിദ്ര വിരുന്നെത്താത്ത രാവിന്റെ യാമങ്ങൾ
പ്രതീക്ഷയുടെ അന്ത്യം വിളിച്ചോതി ...
ആശയുടെ അസ്തമയത്തിൽനിന്നുദയം കൊള്ളും
നിരാശയുടെ നീരാളി കൈകൾ മനസ്സിനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി ...
രാവിന് ദൈർഘ്യം കൂടിയതിനാലോ
പൂങ്കോഴി ഉണരാൻ വൈകിയതിനാലോ
പുലരി പിറക്കാൻ മടിച്ചത് ??
വന്നെത്താത്ത വസന്തത്തിന്റെ വിരിയാത്ത പൂവിൽ നിന്നും
മധു നുകരാൻ കൊതിച്ച മധുപൻറെ അധരം വറ്റിവരണ്ടു ...
ഗീതം മറന്ന മുരളിക ഈണമൊഴുക്കാതെ നിന്നു ...
ആദ്യമായി ചീവീടിന്റെ കരച്ചിൽ സംഗീതമായ് തോന്നി ...
അത്കൂടി ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ രാവിൽ ഞാൻ ഒറ്റപ്പെട്ടേനെ ...
ഹൃദയത്തിന്റെ താളുകളിൽ ചിതലരിക്കുന്നു
ഇനി എന്റെ തൂലിക ഞാൻ അടച്ചുവെക്കുന്നു ...
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ