വികൃതമായ പകലിന്റെ
തുടർച്ച മാത്രമാകുന്ന
രാവിന്റെ യാമങ്ങൾ ...
വിരസതയുടെ ഇളം കാറ്റിൽ പോലും
വിരഹത്തിന്റെ വേദന തൊട്ടറിയാം..
പാതിരാ കോഴിയുടെ കൂകൾ കേട്ട്
കാലനെ കാത്തിരിക്കുന്ന ജന്മങ്ങൾ...
പുലർ കാല സൂര്യൻ ഉദിചുയരുമ്പൊഴെക്കും
എന്റെ തലയണ നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരുന്നു ...
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ