യാമങ്ങൾ യാത്ര തുടരുകയായിരുന്നു...
ഇമകളെ തഴുകാൻ ഉറക്കം മറന്നപ്പോൾ
ഓർമയുടെ വസന്തം പിറവികൊണ്ടു..
വിരിയാൻ കൊതിച്ചു ഒരു കൊച്ചു
മുകുളമായി നീ നിന്ന നാൾ....
ഒരു പനിനീർ പൂ പോലെ പരിമളമേകി
എന്നിൽ വിരിഞ്ഞ നിൻ യൗവനം...
ഒടുവിൽ ഒരു നേർത്ത മഞ്ഞുപോൽ
എന്നിൽ നിന്നും കൊഴിഞ്ഞ നീ...
പുലർ കാല പൂവൻ കൂകിവിളിച്ചപ്പോൾ
കണ്ണീർ കുതിർന്ന തലയിണ
എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു...
ഇന്ന് എന്റെ സ്വകാര്യത അറിയുന്ന
കൂട്ടുകാരനായി എന്നും എന്നോടൊപ്പം
ആ തലയിണ മാത്രം....
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ